ON MY OWN

در راه به خیلی چیزها فکر کردم و با خود از دنیای اطرافم سخن می گفتم. از تنهایی ها و رنج های مردم و بیش از همه به خودم که چه شد این گونه در چرخ عالم سردرگم مانده ام

...

گفتنی ها همه گفته شد و دیگر هر چه هست جنازه بی جان خودکار هاست.

...

میدانم که درد، درد دارد و هیچ خوش آیند نیست. اما چیزیی که در اینجا از ناله و شیون های زنان و اشک های بی صدای مردان دیدم این بود که هیچ کس به مرگ باور ندارد.

...

که در آخر به علت مستی زیاد به دختره تجاوز میکند. تا قبل از آن موقع حادثه ای به این ابعاد ندیده بودم چرا که شهرما کوچک است و دل مردمانش بسیار بزرگ است.

...

همه با هم جواب دادند چرا که هیچ چیزیی بیشتر از این برای انسان خوش تر نیست که بعد از بازگشت بتواند جا پای خود را در میان رد پاها پیدا کند.

...

بگذار با لمس کوه ها، از خشمی برایت بگویم: که چون دیوی باشد در قلوب ادمی، با هر زخم، سر باز زده و فریادش خواهد بود ندای خون خواهی نافرجام.

مەکۆیەک بۆ دەس نووسەکانم،
بۆ هەموو ئاواته مردوەکانی وڵاتم،
بۆ سڕینەوەی مردویەتی له ناو ژیانم،
ڕێنووسەکانم ئەکەم به کفنێک به درێژای مێژوو،
خەڵاتێک بۆ گۆڕە بێ نیشانەکانی نیشتیمانم...