ON MY OWN

منم و جهان بالای سرم
در آشوبی به بزرگی یک عشق
با زمینی به بایری تنت
و پوششی از تن پوش عریان تو

در میان ازدحام ستاره گان
تنها به انتظار ستاره ای نشسته بودم

برای وصالش چه معراج ها کردم
و نومید از داشتنش
دوباره به آغوش خود هر بار باریدم
و چون هر بار غریق خود بودم

هر بار تو ای باد
به آغوشم آمدی
و موج موج خروشانم کردی

ماه گرچه بهانه بود و ستاره گم
اما رقص زیبای تو بود که همیشه بود

شاید روزی دیگر وزرشت را روی تنم حس نکنم
اما میدانم تو از رقصیدن هیچگاه باز نمیمانی...